Het is een paar honderd jaar voordat generaal Taksin halverwege de 18e eeuw de Chao Phraya rivier opvaart, op zoek naar een geschikte plek om een nieuwe hoofdstad te vestigen. De paar mensen die dan aan de rivier wonen en werken hebben net als de generaal geen idee dat het hier eerdaags Bangkok zal zijn, de miljoenen hoofdstad van Thailand, een land dat ze ook nog niet kennen.
Er groeien een soort olijven langs de rivier en hier en daar wonen wat mensen die van landbouw leven, maar het latere Bangkok is dan vooral water, heel veel water. Toch zijn de eerste landmarks al te herkennen. Het klooster Wat Pho, waarvan de gloriejaren nog zullen volgen, bestaat al. En aan de andere kant van de rivier bevindt zich de tempel die we nu kennen als Wat Arun, de tempel van de dageraad. Een must-see tijdens je rondreis door Thailand.
Trots op Wat Arun
Generaal Taksin, later koning Taksin, besluit al varend dat hier, rondom deze tempel de nieuwe hoofdstad moet worden gebouwd. Omdat hij gelooft dat het geen toeval is, maar een teken dat hij deze tempel heeft gevonden, neemt hij zich voor deze grondig te laten opknappen en uitbreiden. Ook omdat hier de voor de Thai van onschatbare waarde zijnde Smaragdgroene Boeddha zal worden bewaard. Het kleine beeldje verhuist later naar het veiligere Grand Palace, maar dat bestaat nog niet.
Toch zijn het uiteindelijk pas latere koningen die Wat Arun de kenmerkende 82 meter hoge en 234 meter brede prang (een soort stoepa, een klokvormig religieus monument) geven en van de met gekleurde stukjes Chinees porselein versierde tempel aan de rivier het Thaise icoon maken.
Het verbaast niemand dat de Thai trots zijn op Wat Arun. De tempel ligt prachtig aan de rivier en heeft niet alleen die hoge in de zon schitterende prang, die de mythologische berg Meru verbeeldt, maar ook enkele ingetogen, maar charmante tempelgebouwen achter de poort met de reusachtige wachters. Generaal Taksin was indertijd al onder de indruk, wij zijn het nu, elke keer dat we Wat Arun bezoeken.
